De “coating” voor bouten kiezen

I. Kernprincipes

Verzinkenis de meest gebruikelijke en economische oppervlaktebehandelingsmethode voor commerciële bevestigingsmiddelen. Meestal wordt na het verzinken een passivatieproces uitgevoerd; afhankelijk van de gebruikte passivatie-oplossing kan de resulterende afwerking er wit, blauw, geel, zwart, groen of andere kleuren uitzien.

Vernikkelenis verdeeld in twee soorten: galvaniseren en chemisch plateren. De afwerking ziet er zilverwit uit met een licht gelige tint, met een aantrekkelijke glans en uitstekende decoratieve eigenschappen.

Verchromenis onderverdeeld in twee categorieën: decoratieve verchroming, die een spiegelachtige afwerking produceert; en functionele hardverchroming, ontworpen om de hardheid en slijtvastheid van metalen onderdelen te verbeteren. Het is belangrijk op te merken dat voor een effectieve corrosiebescherming het decoratief verchromen doorgaans een voorbereidende laag koper en nikkel vereist, waardoor het proces relatief complex wordt.

II. Corrosiebestendigheid

Verzinken valt onder de bescherming van de “opofferingsanode”. Omdat zink chemisch reactiever is dan ijzer, oxideert zink in corrosieve omgevingen het eerst, waardoor het zichzelf ‘opoffert’ om het basismetaal van de bout te beschermen. Zelfs als de coating licht beschadigd is, blijft het blootliggende ijzer beschermd. De corrosieweerstand is matig; Over het algemeen doorstaan ​​elektrolytisch verzinkte bouten de neutrale zoutsproeitest gedurende ongeveer 72 uur.

Nikkel- en verchroomde lagen bieden bescherming tegen een ‘fysieke barrière’. Hun functie is om het boutsubstraat te isoleren van extern vocht en lucht. Als de coating echter te dun is of beschadigd raakt, zal corrosie zich vanuit het beschadigde gebied naar binnen verspreiden. De corrosieweerstand van alleen vernikkelen is relatief beperkt. Hoewel verchromen buitengewoon stabiel is in de atmosfeer, is direct verchromen, als het enige doel roestpreventie is, minder effectief dan verzinken en ook kostbaar; daarom wordt het minder vaak gebruikt bij industriële corrosiebescherming.

III. Hardheid en slijtvastheid

Dit is de “troefkaart” van verchromen. Chroomcoatings bezitten een extreem hoge hardheid en een lage wrijvingscoëfficiënt, wat resulteert in een uitstekende slijtvastheid. Dit is de reden waarom veel zuigerstangen en schokdemperstangen van hydraulische cilinders zijn bedekt met ‘hard chroom’.

Zinkcoatings hebben daarentegen een lagere hardheid en een slechte slijtvastheid. Hoewel nikkelcoatings harder zijn dan zink en enige slijtvastheid bieden, zijn ze veel slechter dan chroomcoatings.